We hebben in de afgelopen dagen zo ontzettend veel mee gemaakt dat ik (Josje) ze probeer op papier te zetten.

Naast ons muurschilder project hebben we ontzettend veel indrukken opgedaan en dingen gezien. Maandag zijn we voordat we daadwerkelijk de muur gingen bekijken naar de 'dump'gegaan. Zoals velen al zulln weten is dit een vreselijke plek. Er werken ongveer 2000 mensen die bij iedere aankomende truck die zijn afval dumpt alle bruikbare spullen eruit te zoeken. Dit zowel eten voor hun zelf als plastic en papier om aan recycle bedrijven te verkopen, dit doen zij voor omgerekend ongeveer 3 tot 5 euro per dag. In verschrikkelijke omstandigheden. Wij hebben dit gebeuren met eigen ogen kunnen zien vanaf een kliff gelegen boven de dumpplek. Het was heel erg intens. Voordat we op dit punt waren aangekomen moesten we over een begraafplaats rijden en hier is het contrast van Guatemala City erg goed zichtbaar. Er zijn graven gelegen in muren, voor de armere gezinnen, maar ook zijn er waren paleizen waar de rijke families begraven worden. Graven die in betere staat zijn dan de gemiddelde huizen in Guatemala City.
Het schouwspel dat wij voor ons zagen voelde erg onwerkelijk en veel van ons hebben even moeten slikken. Toch ben ik er verzekerd van dat wij er allemaal sterker van terug komen.
Na de ervaring van de Dump zijn we voor het eerst naar de Guarderia gegaan, de school voor Guatemalteekse kinderen van 0 tot 6 jaar. Hier hebben wij kunnen spelen met de kinderen en hebben we de muur gezien. De school is een waar paradijsje gelegen tussen de sloppenwijken, goed beschermd en een veilige haven voor de kindertjes.

Dinsdag zijn we dan echt aan de slag gegaan met de muur. De eerste groep kinderen waren langs gekomen en er zit nu echt verf op de muren. Het eerste accent is gelegd op de lange muur geel schilderen en een aparte muur voor het project van Linda. De 'zee schildering'. Van een medewerker van Camino Seguro hebben we tegen alle regels in een rondleiding gehad in de sloppenwijk dichtbij het project. Hier hebben wij kennis mogen maken met een familie die daar woont. De moeder van het gezin is erg ziek, ze is namelijk besmet met AIDS. Haar zoon is twee weken geleden uit de gevangenis gekomen voor een gewapende overval, hij is 15 jaar. Samen met een vriendje is hij in de bus gaan zitten met een geweer, hier is hij opgepakt en na twee weken weer vrijgekomen. Hij heeft niet in een jeugdgevangenis gezeten maar gewoon tussen al het andere gajes van Guatemala. Hij heeft in het project van Camino Seguro gezeten maar is hiermee gestopt omdat hij het niet leuk vond. De dochter van 18 neemt nog wel deel aan het project en laten we hopen dat haar een betere toekomst te wachten staat.
Het 'straatbeeld' van de sloppenwijk heeft er bij ons allen verschrikkelijk in gehakt, en ik persoonlijk had ook het idee dat ik op een filmset liep, het voelde niet echt aan. Je moet het denk ik gezien hebben om het echt te beseffen maar neem van mij aan, dit is echt verschrikkelijk.

Het werken met de kinderen aan onze muur geeft daar een tegen contrast aan, dit is werkelijk prachtig. De communicatie verloopt moeizaam, door het taal probleem maar de muur ziet er werkelijk al super uit. Op de momenten dat wij even niets te doen hebben of de verf moeten laten drogen hebben wij de vrijheid om met de kinderen te spelen wat geweldige momenten en foto's opleverd.

De dagen zijn redelijk zwaar en we zijn dan aan het einde van de dag allemaal ook erg uitgeteld. Hopelijk kunnen de foto's jullie en beter beeld geven van onze belevingen.